GÖNÜLLERDE YAŞAMA FIRSATI

Zenginlikmiş, bütün servetimi versem çocukluğumu, gençliğimi geri verir mi yıllar dersin, amcam kızı? Kaygısız, koşup oynadığımız o bayram sabahlarından birini satın alabiliriz miyiz o servet dediğin şeyle? Arifeden kına yakılmış ellerimiz birbirine kenetlenmiş, biz el öpme şeker toplama ehliyetine  ulaşmış  kardeşler,  kollarımızda annemin özenle hazırladığı çantalar, üstümüzde dağ çiçekleriyle bezeli basma, kaşmir, divitin fistanlar komşu çocuklarıyla birlik  küçük gruplar halinde sokakları bölüşürdük. Hangi kapıda nasıl karşılanacağımızı bilir, Elmas  Nineyi,   Sultan Kadını, Emir Dedeyi… Bu bayram da değişmeyecek ikramlarıyla karşımızda hayal eder, ağızlarımız kulaklarımızda gülüşürdük. Elmas Nine grup halinde, biraz da kalabalık gitmişsek, avuçlarımıza tek tek ikişer üçer  kuru üzüm veya fıstık tutuştururdu.  Elini  öpen son çocuğun başını okşarken tümümüze dua ve teşekkür ederdi.  Sultan Ninenin yıllardır kapısını çalmayan oğlu ve torunlarına ağıdıyla dertlenir, ağırlanarak fakat hüzünle dönerdik. Emir Dede bize geçmiş bayramları anlatır, sabredip bekleyenlerimize harçlık verirkurabiye ikram ederdi… Babam beni tike dağıtmakla  görevlendirdiği için bir süre sonra grup liderliğini kardeşim Meliha’ya bırakarak eve tike dağıtmaya koşar görevim bitince kalan haneleri tek dolanır, gruba oranla daha özenle ağırlanırdım…

Babam kurbanı üç eşit parçaya bölerdi! Bu parçalardan birini yedi tikeye ayırır, “Kurban kesemeyenler bekler! Hadi kızım! ” diyerek tikeleri özel ambalajlarla üçer üçer çantama yerleştirirdi. Tike götürdüğüm evlerde, özellikle  güngörmüşgeçirmiş, bir şekilde yoksul  düşmüş arlı sırlı o ninelerin yüzlerindeki mahcup memnuniyet ifadesini yılar var ki  unutamam! Bayram süresince tenceremiz kaynar, el öpmeye gelen hısım akraba konu komşuya isteğe göre kızartma ya da haşlama et ikram edilirdi. Kapımız hep açık soframız hep hazırdı. Kurbanın üçte biri de bu amaçla ayrılırdı. Eğer yetmezse babam ev halkına ayrılan  üçte birle eş dosta ikram edileni  takviye ederdi. Zenginlik buydu işte, biz zenginliğin paylaşılmasının verdiği huzuru o Halil İbrahim sofralarında gördük…

O sofralarda zengin yoksul tüm çocuklar eşitlenirdik. Mutluluk, zenginlik  gülüşlerine takılıydı eşitlenen, yüreklerce sevinen çocukların.  Evet, yıllar var ki o mutluluktan uzak, çocukların gittikçe azalan ziyaretlerinden ötürü, buruk bayramlar yaşıyorum. Kurbanı kesip evime getirenim yok. Hadi getirttim. Üçte birini kimlere tike diye dağıtacağım, diğer üçte birini hangi hısım akrabaya ikram edeceğim. Kalanı bir başıma nasıl tüketeceğim. Bu yüzden yıllardır bağış yapıyorum. Bu ibadeti kızım ve benim adıma yerine getirecek ciddi hayır kurumlarını seçerken de kılı kırk yarıyorum… 

“Bu ibadet farz olan herkes yapmıyor ne yazık ki bunu hocam! ” Haklısın! Zordur nefis meydanında  dünya nimetlerine aldırmadan yaşamak. Hayatı servetlerine saklanarak yaşayanlar, paylaşma zenginliğinden yoksun, varlık içinde yoksuldurlar. Hayatı kendilerine yolculukla, kaçarak yaşayanlar gün gelir kendilerinden bile  yoksun, kimsesiz kalırlar… Bayramlar gibi özel günleri fırsat bilip, varlıklarını, güçlerini paylaşanlar, hanelerini yüreklerini kabule, açanlar gerçekten  itibarlı, huzurlu mutluluk ve manen zengindirler… Paylaşımlarıyla dokundukları ruhlarda, gönüllerde unutulmazdırlar. En büyük zenginlik bir çocuğun gözlerindeki ışığı, yüzündeki tebessümü hak etmek, bir çocuğun kalbinde yaşamaktır…

Bayramlar bu anlamda gönüllerde yaşama fırsatıdır…

    Nezihe Tatar. Edeb. ders. Kitapları yazarı.